Rozpoczął się kolejny sezon nagród filmowych. Pierwszym ważniejszym rozdaniem filmowych wyróżnień w roku są Złote Globy, przyznawane w styczniu przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej. Tradycyjnie duża część nominowanych produkcji nie zawitała jeszcze do naszych kin, zatem trudno obiektywnie odnieść się do werdyktu członków stowarzyszenia.

Mogę jednak polecić Wam kilka tytułów, które udało mi się dotąd obejrzeć (m.in. na Festiwalu EnergaCAMERIMAGE lub na pokazach przedpremierowych).

Brutalista w reżyserii Brady’ego Corbeta zdobył 3 Złote Globy (dramat, aktor, reżyser). To film, który jest tak monumentalny i surowy, jak styl w architekturze, którego nazwa widnieje w tytule. Niemiłosiernie długa (3.35), wielowątkowa historia przedstawia losy węgierskiego architekta pochodzenia żydowskiego, László Tothza, który po wojennych doświadczeniach w Europie, w 1947 roku emigruje do Stanów Zjednoczonych i zdobywa sławę dzięki przypadkowemu spotkaniu z pewnym bogaczem.

Historia opowiedziana przez Corbeta bardzo mnie przytłoczyła. Narracja w filmie jest powolna, chwilami nawet ociężała. Z racji stylu, w jakim László Tothz projektował swoje budynki i przestrzenie, obiekty, które oglądamy na ekranie, są betonowe, szare i minimalistyczne. Nie lubię takich obrazów, nie lubię takiej estetyki. Trudności, z jakimi borykał się bohater, dociążały tę historię. Tęsknota za żoną, początkowe problemy ze znalezieniem pracy i kłopoty finansowe, poniżenie ze względu na narodowość i pochodzenie, którego doświadczał nawet wtedy, gdy stał się znanym architektem, a w końcu uzależnienie od narkotyków – to wszystko wpływało na László z destrukcyjną siłą i stanowiło wysoką cenę za sukces, jaki ostatecznie osiągnął. Trudno, aby nagromadzenie tak skomplikowanych wątków nie przytłoczyło widza. Nie jest to jednak zarzut. Przeciwnie – poprzez przyjęty sposób narracji, zdjęcia, muzykę i aktorskie kreacje, wraz z László Tothzem brniemy mozolnie przez jego życie, doświadczając jego lęków i rozczarowań. Taki materiał biograficzny mógł z powodzeniem spleść tylko dobry scenarzysta*, wyważyć go mógł jedynie świetny reżyser, a unieść emocjonalnie mógł tylko wielki aktor – a Adrien Brody z pewnością zasługuje na takie miano. Dlatego trzy Złote Globy dla Brutalisty to według mnie uzasadnione wyróżnienie.

Polska premiera filmu zaplanowana jest na 31 stycznia 2025, ale wypatrujcie seansów przedpremierowych!

• mimo nominacji Brady Corbet i Mona Fastvold nie zdobyli nagrody za scenariusz, jednak nagroda za najlepszy dramat jest chyba wystarczającą rekompensatą

Musical Jacquesa Audiarda to dla mnie największe zaskoczenie minionego sezonu. Od pierwszej sceny, w której Zoe Saldaña pisze/wyśpiewuje mowę końcową w obronie gangstera, wiedząc, że jest winny, czujemy rytm filmu (porywająca choreografia i montaż) i poznajemy kierunek, w jakim będzie podążać nasza bohaterka. Obraz Jacquesa Audiarda kipi od emocji, dźwięków i barw. Największą zasługę ma w tym fenomenalne kobiece trio: Karla Sofía Gascón, Zoe Saldaña i Selena Gomez. Rola każdej z nich porywa żywiołowością i rozdziera serce. Audiard potraktował gatunek musicalu bardzo poważnie. Piosenki nie są tu bowiem estetycznym dodatkiem, lecz stanowią integralny element narracji, odsłaniając uczucia i pragnienia postaci, komentując wydarzenia z perspektywy bohaterek lub zarysowując społeczne tło, które w przypadku tego filmu jest bardzo ważne. Połączenie szerokiego wątku związanego ze zbrodniczą działalnością meksykańskich karteli z indywidualnymi dramatami głównych postaci pokazane zostało jako gęsta sieć wzajemnych zależności, od których nie sposób się uwolnić. A właśnie wolność jest tu jednym z najważniejszych pojęć, obok miłości, sprawiedliwości, prawdy i wybaczenia. Cztery Złote Globy dla Emilii Pérez nie zostały przyznane bez podstaw.

W Polsce film wchodzi na ekrany 28 lutego 2025, ale wypatrujcie seansów przedpremierowych!

Wicked to uczta dla oczu i uszu, to emocjonalna kąpiel dla serca i duszy. Twórcy nie ograniczają się jednak wyłącznie do dbałości o walory artystyczne filmu. Poruszają oni bowiem również niezwykle istotną kwestię moralną, która dotyczy pochodzenia zła w człowieku. No one mourns the wicked – „Nikt nie opłakuje ludzi podłych”. Tak zaczyna się cała historia – od radości, jaką wśród mieszkańców wioski wzbudza wiadomość o śmierci Złej Czarownicy z Zachodu. Glinda – Dobra Czarownica z Południa – dość powściągliwie wyraża swoje emocje, choć zdawać by się mogło, że powinna cieszyć się razem z innymi. Gdy jednak posłuchamy jej opowieści o Elfabie – jej dawnej przyjaciółce – zadamy sobie pytanie, które stawia również jedna z mieszkanek: „Skąd się bierze podłość?” (Why does wickedness happen?), a które rozwija Glinda: „Czy ludzie rodzą się podli, czy ktoś ich takimi uczynił?” Ten problem, zasygnalizowany na początku filmu, staje się tak naprawdę osią całej opowieści. Jego powaga i filozoficzne konotacje czynią z Wicked Jona M. Chu historię dużo poważniejszą, niż można by sądzić po plakatach i zwiastunie. (A Ariana Grande i Cynthia Erivo to musicalowy duet roku.) Film otrzymał tylko jedną statuetkę (oraz cztery nominacje), ale konkurencja była zacna. Całą recenzję filmu przeczytacie TUTAJ.

Spośród seriali najbardziej docenionym tytułem w tym roku okazał się Szōgun, zdobywając 4 Złote Globy – za najlepszy serial dramatyczny oraz za role aktorskie. Najlepszym aktorem pierwszoplanowym został Hiroyuki Sanada, który jest odtwórcą roli charyzmatycznego, nieugiętego, a jednocześnie mądrego wojownika. Produkcja wytwórni FX jest zrealizowana z wielkim rozmachem – zachwycił mnie sposób prowadzenia kamery, realizm scenografii, a także przepiękna muzyka.

W listopadzie zeszłego roku Hiroyuki Sanada odebrał nagrodę za Najlepszą Kreację w Serialu Telewizyjnym podczas 32. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego EnergaCAMERIMAGE w Toruniu. Miałam okazję być świadkiem tej chwili – aktor był bardzo powściągliwy podczas gali, ale sprawiał wrażenie bardzo sympatycznego człowieka.

---

Spośród filmów nominowanych lub nagrodzonych w tym roku, zamierzam obejrzeć w kinie (lub nadrobić na streamingu) m.in. Kompletnie nieznanego, Prawdziwy ból, Konklawe, Flow, Dzikiego robota i Marię Callas. Z seriali zaś – Pingwina i Ripleya. Jeśli macie inne propozycje warte zobaczenia, dajcie znać w komentarzu!

W oczekiwaniu na premiery, przejrzyjcie jeszcze raz tegoroczną listę nominowanych do Złotych Globów i nagrodzonych statuetkami.

NAJLEPSZY DRAMAT
Brutalista
Kompletnie nieznany
Konklawe
Diuna: Część druga
Nickel Boys
September 5

NAJLEPSZA KOMEDIA LUB MUSICAL
Emilia Pérez
Anora
Challengers
Prawdziwy ból
Substancja
Wicked

NAJLEPSZY FILM ZAGRANICZNY
Emilia Pérez
Wszystkie odcienie światła
Dziewczyna z igłą
I'm still here
Nasienie świętej figi
Vermiglio

NAJLEPSZY FILM ANIMOWANY
Flow
W głowie się nie mieści 2
Pamiętnik ślimaka
Vaiana 2
Wallace i Gromit: Zemsta pingwina
Dziki robot

NAJLEPSZY REŻYSER
Brady Corbet – Brutalista
Jacques Audiard – Emilia Pérez
Sean Baker – Anora
Edward Berger – Konklawe
Coralie Fargeat - Substancja
Payal Kapadia – Wszystkie odcienie światła

NAJLEPSZY SCENARIUSZ FILMOWY
Peter Straughan - Konklawe
Jacques Audiard, Thomas Bidegain - Emilia Pérez
Sean Baker - Anora
Brady Corbet, Mona Fastvold - Brutalista
Jesse Eisenberg - Prawdziwy ból
Coralie Fargeat - Substancja

NAJLEPSZA MUZYKA
Trent Reznor, Atticus Ross - Challengers
Volker Bertelmann - Konklawe
Daniel Blumberg - Brutalista
Kris Bowers - Dziki robot
Clément Ducol - Emilia Pérez
Diuna: Część druga

NAJLEPSZA PIOSENKA
"Mi Camino" - Emilia Pérez
"Beautiful That Way" - The Last Showgirl
"Compressed/Repressed" - Challengers
"El Mal" - Emilia Pérez
"Forbidden Road" - Better Man: Niesamowity Robbie Williams
"Kiss The Sky" - Dziki robot

NAJLEPSZY AKTOR W FILMIE DRAMATYCZNYM
Adrien Brody - Brutalista
Timothée Chalamet - Kompletnie nieznany
Daniel Craig - Queer
Colman Domingo - Sing Sing
Ralph Fiennes - Konklawe
Sebastian Stan - Wybraniec

NAJLEPSZA AKTORKA W FILMIE DRAMATYCZNYM
Fernanda Torres - I'm Still Here
Pamela Anderson - The Last Showgirl
Angelina Jolie - Maria Callas
Nicole Kidman - Babygirl
Tilda Swinton - W pokoju obok
Kate Winslet - Lee. Na własne oczy

NAJLEPSZY AKTOR W KOMEDII LUB MUSICALU
Sebastian Stan - A Different Man
Jesse Eisenberg - Prawdziwy ból
Hugh Grant - Heretic
Gabriel LaBelle - Saturday Night
Jesse Plemons - Rodzaje Życzliwości
Glen Powell - Hit Man

NAJLEPSZA AKTORKA W KOMEDII LUB MUSICALU
Demi Moore - Substancja
Amy Adams - Nightbitch
Cynthia Erivo - Wicked
Karla Sofía Gascón - Emilia Pérez
Mikey Madison - Anora
Zendaya - Challengers

NAJLEPSZY AKTOR DRUGOPLANOWY W FILMIE
Kieran Culkin – Prawdziwy ból
Yura Borisov - Anora
Edward Norton - Kompletnie nieznany
Guy Pearce - Brutalista
Jeremy Strong - Wybraniec
Denzel Washington - Gladiator II

NAJLEPSZA AKTORKA DRUGOPLANOWA W FILMIE
Zoe Saldaña - Emilia Pérez
Selena Gomez - Emilia Pérez
Ariana Grande - Wicked
Felicity Jones - Brutalista
Margaret Qualley - Substancja
Isabella Rossellini - Konklawe

NAJLEPSZE FILMOWE I BOX-OFFICE'OWE OSIĄGNIĘCIE
Wicked
Obcy: Romulus
Beetlejuice Beetlejuice
Deadpool & Wolverine
Gladiator II
W głowie się nie mieści 2
Twisters
Dziki robot

NAJLEPSZY SERIAL DRAMATYCZNY
Szōgun
Dzień szakala
Dyplomatka
Pan i Pani Smith
Kulawe konie
Squid Game

NAJLEPSZY SERIAL MUSICAL/KOMEDIA
Hacks
Misja: Podstawówka
The Bear
Dżentelmeni
Nikt tego nie chce
Zbrodnie po sąsiedzku

NAJLEPSZY AKTOR W SERIALU DRAMATYCZNYM
Hiroyuki Sanada - Szōgun
Donald Glover - Pan i Pani Smith
Jake Gyllenhaal - Uznany za niewinnego
Gary Oldman - Kulawe konie
Eddie Redmayne - Dzień szakala
Billy Bob Thornton - Landman: Negocjator

NAJLEPSZA AKTORKA W SERIALU DRAMATYCZNYM
Anna Sawai - Szōgun
Kathy Bates - Matlock
Emma D'Arcy - Ród Smoka
Maya Erskine - Pan i Pani Smith
Keira Knightley - Black Doves
Keri Russell - Dyplomatka

NAJLEPSZY AKTOR W SERIALU KOMEDIOWYM LUB MUSICALU
Jeremy Allen White - The Bear
Adam Brody - Nikt tego nie chce
Ted Danson - Tajny informator
Steve Martin - Zbrodnie po sąsiedzku
Jason Segel – Terapia bez trzymanki
Martin Short - Zbrodnie po sąsiedzku

NAJLEPSZA AKTORKA W SERIALU KOMEDIOWYM LUB MUSICALU
Jean Smart - Hacks
Kristen Bell - Nikt tego nie chce
Quinta Brunson - Misja: Podstawówka
Ayo Edebiri - The Bear
Selena Gomez - Zbrodnie po sąsiedzku
Kathryn Hahn - To zawsze Agatha

NAJLEPSZY SERIAL LIMITOWANY, SERIAL ANTOLOGIA LUB FILM TELEWIZYJNY
Reniferek
Sprostowanie
Potwory: Historia Lyle'a i Erika Menendezów
Pingwin
Ripley
Detektyw: Kraina nocy

NAJLEPSZY AKTOR W SERIALU LIMITOWANYM, SERIALU ANTOLOGII LUB FILMIE TELEWIZYJNYM
Colin Farrell - Pingwin
Richard Gadd - Reniferek
Kevin Kline - Sprostowanie
Cooper Koch - Potwory: Historia Lyle'a i Erika Menendezów
Ewan McGregor - Dżentelmen w Moskwie
Andrew Scott - Ripley

NAJLEPSZA AKTORKA W SERIALU LIMITOWANYM, SERIALU ANTOLOGII LUB FILMIE TELEWIZYJNYM
Jodie Foster - Detektyw: Kraina nocy
Cate Blanchett - Sprostowanie
Cristin Milioti - Pingwin
Sofia Vergara - Griselda
Naomi Watts - Konflikt
Kate Winslet - Reżim

NAJLEPSZY AKTOR DRUGOPLANOWY W TELEWIZJI
Tadanobu Asano - Szōgun
Javier Bardem - Potwory: Historia Lyle'a i Erika Menendezów
Harrison Ford - Terapia bez trzymanki
Jack Lowden - Kulawe konie
Diego Luna – La Máquina: Bokser
Ebon Moss-Bachrach - The Bear

NAJLEPSZA AKTORKA DRUGOPLANOWA W TELEWIZJI
Jessica Gunning - Reniferek
Liza Colón-Zayas - The Bear
Hannah Einbinder - Hacks
Dakota Fanning - Ripley
Allison Janney - Dyplomatka
Kali Reis - Detektyw: Kraina nocy

NAJLEPSZY STAND-UP
Ali Wong – Single Lady
Jamie Foxx – What Had Happened Was
Nikki Glaser – Someday You’ll Die
Seth Meyers – Dad Man Walking
Adam Sandler – Love You
Ramy Youssef – More Feelings